Vrije slag, strafcorner of strafbal?

Hockey heeft drie spelstraffen: de vrije slag, de strafcorner en de strafbal. Welke er komt, hangt af van drie dingen: waar op het veld het gebeurde, of het een aanvaller of een verdediger was, en of het opzettelijk was. Voor een aanvaller maakt de plek niets uit: elke overtreding van een aanvaller levert een vrije slag voor de verdediging op. Een strafcorner of een strafbal bestaat alleen tegen een verdediger.

Drie zones

Verdeel het veld in drie zones, gezien vanuit het team dat op dat moment verdedigt: het middenstuk tussen de twee 23-meterlijnen, het eigen 23-metergebied buiten de cirkel, en de eigen cirkel. Elke stap dichter bij het doel maakt de straf zwaarder, en opzet doet daar nog een stap bovenop.

Er is nog een derde kolom die je op de club minder vaak ziet: een opzettelijke overtreding tegen iemand die de bal niet heeft en hem ook niet kan spelen. Dat is nooit een strafbal, maar de straf van de zone, en er hoort minimaal een gele kaart bij. De strafbal is er voor een aanval die echt is afgebroken.

Eerst: voordeel

Voordat de plek meespeelt, kijkt de scheidsrechter of hij wel fluit. Hij straft alleen als het team dat de overtreding onderging er nadeel van heeft. Loopt de aanval juist door, dan laat hij doorspelen: voor de overtreder is dat vaak de zwaarste straf. Houdt de speler de bal maar staat hij ingesloten, dan is er geen voordeel en fluit de scheidsrechter alsnog.

De vijf redenen voor een strafcorner

1. Een verdediger maakt in de eigen cirkel een overtreding waarmee geen doelpunt wordt voorkomen. De klassieker: de bal tegen de voet van een verdediger in de cirkel, terwijl de aanvaller er voordeel van had gehad.
2. Een verdediger maakt in de eigen cirkel opzettelijk een overtreding tegen een aanvaller die de bal niet heeft en hem ook niet kan spelen. Daar hoort minimaal een gele kaart bij.
3. Een verdediger maakt opzettelijk een overtreding in het eigen 23-metergebied buiten de cirkel.
4. Een verdediger speelt de bal opzettelijk over de eigen achterlijn. Kaatst de bal van de keeper over de achterlijn, dan is dat nooit opzet en volgt een lange corner.
5. De bal komt in de cirkel vast te zitten in de kleding of de uitrusting van een verdediger of de keeper.

De afspraken van de KNHB voegen er een zesde aan toe: krijgt de aanval een vrije slag vlak buiten het 23-metergebied en maakt een verdediger die binnen het eigen 23-metergebied niet op afstand staat daar een overtreding, dan is dat ook een strafcorner.

De twee redenen voor een strafbal

Een strafbal komt er als een verdediger in de eigen cirkel een overtreding maakt waardoor waarschijnlijk een doelpunt wordt voorkomen, of als hij daar opzettelijk een overtreding maakt tegen een aanvaller die de bal heeft of kan spelen. Waarschijnlijk is het sleutelwoord: een voet op de doellijn die een bal uit het lege doel houdt is een strafbal, dezelfde voet tegen een bal die naar de zijkant van de cirkel rolde een strafcorner.

En de kaart?

De spelstraf en de persoonlijke straf staan los van elkaar en kunnen samen worden gegeven. De KNHB heeft de ondergrens vastgelegd: een onopzettelijke overtreding tegen een tegenstander is geen kaart, bij opzet tegen een speler met de bal mag een kaart, bij opzet tegen een speler zonder bal is het minimaal geel, en een fysieke actie zonder oog voor de veiligheid, zoals een sliding waarbij een tegenstander wordt gevloerd, is minimaal geel met 10 minuten.